Helaas kon ze zich niet lang aan haar taak wijden. Op 4 jarige leeftijd kreeg zij een baarmoeder ontsteking die net op tijd ontdekt is. Na een operatie waarbij de ontsteking en baarmoeder verwijderd zijn is ons Ceesje eigenlijk nooit meer de oude geworden. De vrolijke hond die we hadden veranderde in een slome, terug getrokken hond die iedere stap eigenlijk te veel vond. Met veel hangen en wurgen is ze 7 jaar geworden.
Op een gegeven moment leek het ons leuk om er een Berner pup bij te halen. Zo kwam Agnes in ons leven. Ons mooie meisje is haar hele leven een super vrolijke hond geweest. Altijd in voor spel en lange wandelingen, nooit sikkeneurig en altijd enthousiast. De energie die Cécile niet meer had, maakte Agnes weer goed. Naast een super karakter was ze ook nog eens erg mooi! Mooi groot, mooie houding en open blik. Ook Aag heeft zich eens verankerd in mij.
Maar ook Agnes was het niet gegund. Ze was amper aan 4 toen haar nieren het begaven. Ze at slecht, maar dat deed ze met haar schijnzwangerschappen eigenlijk altijd. Omdat het nu erg lang duurde zijn we toch naar de DA geweest en daar bleek het. Nog iets van 20% werkte.
Met dieetvoer leek het even goed te gaan, maar al snel hoefde ze dat ook niet meer. De periode van aftakeling was achteraf niet eens zo super lang, een maand of 5, maar wel onomkeerbaar.
In november 2005 was ze nog maar een schim van wat ze was geweest. Toen de botten letterlijk door haar huid kwamen was het klaar en is ze gaan slapen.
Nog altijd denk ik met veel liefde terug aan onze Berner meisjes, zo mooi, zo lief maar ook zoveel ellende en pijn die je bij iedereen direct weer merkt als ze tersprake komen.
Hoe we ook genoten hebben van de meiden, voor ons geen Berners meer.
Nierfalen is inmiddels doodsoorzaak nummer 3 bij dit ras, de gemiddelde leeftijd erg laag. We durven niet meer.
M. was in die tijd een jonge jongen die graag iets actievers met de honden wilde. Aagje was super, maar werken voor de baas had ze toch niet echt altijd zin in (apporteren doe je maar lekker zelf!)
Zo kwam hij uit op de Border Collies. Iets kleinere hondjes, mooi te zien, maar belangrijker actief, uithoudingsvermogen en een grote will to please.
Ik zelf moest heel erg wennen aan het ras. Zo kalm en bedaard als Berners meestal zijn, zo hyper de pieper zijn Borders. Maar al bij het eerste nest van M. ging het bij mij kriebelen. Eigenlijk wilde ik dat ook wel. Toen ging dat niet door, omgeving had genoeg redenen om te vinden dat ik dat niet kon of moest doen, waardoor M mij geen pup kon verkopen.
Ook bij de volgende nestjes ging dat zo.
Sinds de verhuizing naar ons huis met tuin was het gevoel er weer sterker dan ooit. Saar en Aelyn gaan super, ik ben bijna klaar met mijn studie, we hebben ruimte en ik heb het gevoel nu of nooit.
Veel gesprekken met M. gevoerd om uiteindelijk te besluiten dat als zijn oudste hond weer loops zou zijn, ik daar een pup van zou kopen. Alleen had Nora er geen zin in! In december zou ze loops worden, inmiddels is het half maart en is ze nog altijd niet loops geworden.
Weer beraad met M., wat is wijsheid? Wachten op Nora met het risico dat het niet lukt of pas heel erg laat, of verder kijken. Beslissing was uiteindelijk vlot genomen. Verder kijken dus, maar wel samen met M. om een goed nest uit te zoeken.
M. gaf de tip om bij Conquest Bordercollies te gaan kijken. Hij wist dat er een nest was en nog 1 onderweg, maar niet of er nog pupjes beschikbaar waren. Beide combinaties was hij tevreden over, dus ik heb gebeld.
Conqueste Kate had nog 1 teefje beschikbaar. De grootste grap is, Kate is de nicht van Ivy, M's beste hondje. We zijn gaan kijken en waren verkocht.
Hoe kon het ook anders. Pa en ma zijn super werkers, dus dat is al heel positief. Ma is een leuk hondje met een leuk karakter en mooi exterieur, Pa ziet er gaaf uit en geen schaap is hem te moeilijk.
Ook kregen we wat familieleden te zien (zo handig, zo'n grote fokker!). Broer van moeder gezien, andere dochter van vader, een halfbroer van moeder. Stuk voor stuk harde werkers met super karakters. Vriendelijk en open en allemaal dikke knuffelaars, zeker Flossje, de andere dochter van vader.
Besluit is dus genomen, een van deze meisjes die hier netjes op de rij(broer wou er niet bij komen) liggen komt bij ons. Rond 18 april is de grote dag!
Wij hebben de 1 na laatste keuze, dus we zien wel wie bij ons komt. Uiteindelijk doet het er allemaal weinig toe, geen een mankeerd wat en het is toch wat je er zelf van maakt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten