Berners

Gister schreef ik al over onze Berners die we vroeger hadden.
Rationeel weet ik dat ik waarschijnlijk nooit een Berner zal aanschaffen voor me zelf, juist omdat het ras zo kapot gemaakt is. Maar des ondanks maakt mijn hart bijna altijd weer een klein sprongetje als ik een Berner zie lopen. Zeker als ze jong en vrolijk zijn, ze hebben dan zo'n ontzettende vrolijke loop dat ik er niks aan kan doen maar altijd een grote grijns op mijn smoel heb als ik dat zie.
Maar ik schreef bijna, want niet altijd is dat sprongetje er.
Vanmorgen zag ik opweg naar stage dezelfde Berner lopen als ik bijna elke ochtend zie. En ineens viel me op wat ik andere dagen niet had gezien, hij heeft het Cécile loopje. Het loopje wat aan alle kanten uitstraalt "ik ben moe". Aan dat loopje is niks vrolijks, het is ook meer sjokken 10 meter achter de baas die al zo zachtjes mogelijk loopt. Iedere stap is eigenlijk al een te veel.
Nee, op zo'n moment maak ik geen sprongetje maar voert de ratio de boventoon. Het ras is ziek, heel erg ziek en daar gaan decenia en beleidsveranderingen overheen voor dat dat ooit weer goed komt.