In deze blog zal het voornamelijk gaan over onze dieren en wat wij zo al met hen beleven.
De hoofdrolspelers zijn Xiara, meestal Saar of Sarah genoemd.
Saar kwam in november 2005 bij mij. Na een wat mindere periode voor zowel haar als mij vonden wij elkaar bij een kittenopvang in Friesland. Zij was hier binnen gebracht als moeder poes met een kitten. Het is altijd nog de vraag of het haar kitten was, aangezien ze niks van hem wilde weten.Saar was op de opvang een ontoegankelijke poes, met een schimmelprobleem in haar vacht, veel angst en wantrouwen.
Ik dacht eigenlijk voor een andere poes te komen, maar Saar en ik zagen elkaar bij binnen komst en hebben nooit meer getwijfeld. Saar kwam gelijk bij me, liet zich uitgebreid aaien en gaf op alle mogelijke manieren aan dat ze met me mee ging.
Aangezien ik daar niet helemaal op voorbereid was heeft het nog een kleine week geduurd, maar daarna kwam ze bij me wonen op de flat.
De eerste dag was ze een heel klein zielig hoopje in een veel te grote reismand. Uren heeft ze nog in die mand gezeten 's avonds. Op het moment dat ze er eindelijk uit kwam, ging ze direct achter de bank zitten. Aangezien ik haar gekocht had om zich zelf te zijn, heb ik dit zo gelaten.
Maar toen ik naar bed ging volgde ze me. Ze kwam onder mijn denken liggen, ging strak tegen mij aan liggen en heel hard spinnen.
Heel soms voel je dat iets of iemand zich verankerd in je hart en dat dit, wat er ook gebeurd, nooit meer over zal gaan. Met Saar had ik dit die nacht. Wij zijn samen 2 handen en 4 pootjes op 1 buik. In onze harten is heel veel ruimte voor anderen, maar onze band is zo bijzonder dat deze nooit zal breken.
Niet is zo veranderlijk als de mens. Daar kwamen Saar en ik achter in 2007.Voor ons was er al een hoop anders geworden. Huisgenootje C. was op wereldreis. En lief A. was bij ons komen wonen.
Toen ik A. vroeg wat hij dat jaar voor zijn verjaardag wilde was het antwoord even simpel als schokkend "een zwart wit kater kitten" "een mini Lars".
O, dat antwoord was alles behalve wat ik verwacht had. Bij aanschaf van Saar was onze relatie net begonnen en had hij gezegd "als jij een kat wilt moet je dat doen, maar ik heb niks met katten".
Goed, niks zo veranderlijk dus. Na veel afwegingen of dit wel verstandig was, juist omdat Saar behoorlijk solitair is, heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben ik gaan zoeken op marktplaats. Saar had veel gezondheidsproblemen, dus ik ben voorgoed genezen van de opvangdieren. In een klein dorp buiten onze woonplaats vond ik een nestje met zwart witte katjes. Vlot een uitgezocht en zo geschiede het, een paar weken later kwam de kater.
Even ontstond er wat verwarring, want Klaas (zo zou hij heten) was misschien toch een Klasien, want hij had tepels. Klasien vond ik een vreselijke naam en met wat zoeken kwamen we op Elin, de brenger van het licht.
Poezen krijgen alleen geen ballen, dus zij was toch een hij. Omdat we geen zin hadden in nog een naamswisseling hebben we van Elin Aelyn gemaakt. Je spreekt het precies het zelfde uit.
Saar hoopte nog dat een geweldsoffencief hem terug het reismandje in zou werken en hij dan weer op zou hoepelen, maar na 2 dagen heeft ze zijn aanwezigheid getollereerd.
Over het algemeen gaan meneer en mevrouw erg goed samen. Echt vechten is er zelden tot nooit. Elkaar klieren en achter na zitten is aan de orde van de dag. Aelyn gooit hier graag zijn formaat en gewicht in de strijd (hij weegt ruim 6 kg, Saar slechts 2,3), maar Saar heeft een veel snellere rechtse directe, waardoor ze compleet aan elkaar gewaagd zijn.
Inmiddels gingen we van oude flat naar een keurige eengezinswoning met tuin. Meneer en mevrouw genieten als het weer het maar enigsinds toe laat dagelijks even van het buiten spelen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten